GÜNAHIN BEDELİ
William Shakespeare yazarların, ileride onlar öldükten sonra, günahlarının bedelini ödeyecek şeyler yazmaları gerektiğini söyler. Günah; dini bakımdan suç sayılan eylemler olarak algılanıyorsa da, acımaya, üzülmeye yol açabilecek kötü davranışlar ve kabahatler de bu kapsamdadır. Günahın değeri, fiyatı, kıymeti olmalıdır ki bedelinden bahsediliyor. Evet, her günahın bir bedeli vardır. Rayiç bedeli gibi diyebilir miyiz, bilmiyorum ama piyasa bedeli, kira bedeli gibi bir şey değildir. Bir hayata mal olabilecek, hatta ebedi bir hayatı isteyecek kadar paha biçilmez bir fiyatı olabiliyor günahın/günahların. Günahın bir değeri de sevap ve iyiliğin kıymetini artırmasındandır.
Yalancı hayata karşılık sakin bir yürüyüşü tercih etmek daha huzur vericidir sanırım. “çiçek, meyve nasip olmadığı zaman, bir dal parçası veya bir yaprakla sevinmeyi” bilmek, arzu ve isteklerin çokluğu yüzünden boğulma tehlikesinin var olduğunu, sahip olduklarımızla yetinmenin daha güvenli bir yol olduğunu anlamaktır doğru olan. Sade bir hayatta hırs, kin, öfke gibi insana ve insanlığa zarar veren duygu ve düşünceler yer etmez. Hırs, arzu ve aşırı isteklerin kuşattığı fırtınalı renkli bir hayat “Günah Galerisi”dir.
Bir yazar, yazar olarak günahının veya günahlarının bedelini nasıl ödeyecek? İnsanlara erdem ve onur, topluma insanlığa dair kalıcı, etkili yazılar yazarak, gençlerin pozitif anlamda fikirlerinin gelişmesine, ruhlarının yükselmesine katkı sağlayarak. Toplumun konuşamadıklarının, anlatamadıklarının, söyleyemediklerinin tercümanı olarak. Olabilir mi, olabilir. Bu durumda yazarın vicdanı belki rahatlayabilir. Kim bilir belki de günah tecrübesini yaşamış bir yazar insanları kaleminin gücü ile gerçekten günahtan uzak tutabilir. Ama kendisi azaptan kurtulabilecek mi? O biraz şüpheli. Peki, bu azaba katlanmaya değer mi? Kanımca bu azaba katlanması, bu azabı derinlikli yaşaması insanlığın hayrına olacaktır.
Yazarın ebediyet yurdunda nerede duracağını bilemem ama “-Benim hiç günahım yok” diyenin günahkâr olduğunu söylemek mümkündür.